هر كه وسعت دهد خدا بر أو نعمتي را « 1 » لازمست بر أو كه وسعت دهد مردم را انعامى . 9112 من زاده اللَّه كرامة فحقيق به أن يزيد النّاس اكراما . هر كه زياد كند خدا أو را كرامتي پس سزاوارست باو اين كه زياد كند مردم را اكرامى ، مراد به « كرامت » نعمتيست كه بآن گرامى وبلند مرتبه گرداند أو را . 9113 من اهتمّ برزق غد لم يفلح أبدا . هر كه اهتمام داشته باشد بروزى فردا واندوهگين باشد از براي آن فيروزى نيابد هرگز ، مؤمن بايد كه توكّل أو بر خدا باشد ودر غم روزى فردا نباشد ، حقّ تعالى مىرساند . 9114 من أوتى نعمة فقد استعبد بها حتّى يعتقه القيام بشكرها . هر كه داده شود نعمتي پس بتحقيق كه بنده گردانيده شود بسبب آن تا اين كه آزاد كند أو را ايستادگى بشكر آن . 9115 من لم يربّ معروفه فقد ضيّعه . هر كه تربيت نكند احسان خود را پس بتحقيق كه ضايع كرده آن را ، مراد به « تربيت احسان » اينست كه آنرا بكمال رساند وناقص نگذارد ، يا اين كه پى در پى كند وقطع نكند ، يا اين كه در مصرف آن صرف كند وبغير أهل آن ندهد . 9116 من منّ بمعروفه فقد كدّر ما صنعه .

--> ( 1 ) اين ترجمه مبنى بر آنست كه « نعمة » بصيغهء مفرد ونكره بوده باشد چنانكه شارح ( ره ) بخطّ خود چنين ضبط كرده وطبق آن شرح فرموده ليكن در بعضي نسخ ديگر « نعمه » بصيغهء جمع واضافه بضمير غائبى كه بلفظ « اللّه » بر مىگردد ضبط شده است پس معنى اين خواهد بود كه : هر كه وسعت دهد خدا بر أو نعمتهاى خود را » .